MedycynaNauka

Informacje o szczepionkach przeciw Covid19 (ver. 2)

Rodzaje szczepionek

Szczepionki przeciw Covid19 znajdujące się na rynku lub oczekujące na wprowadzenie do obrotu można podzielić na dwie główne klasy:

1.Szczepionki konwencjonalne

Są to szczepionki, których technologia została już wykorzystana przy produkcji starszych szczepionek.

Istnieją dwie różne technologie szczepionek konwencjonalnych

  • Szczepionki zawierające inaktywowany wirus zawierają szczep wirusa SARS-CoV-2, który stał się nieaktywny (w procesie denaturacji wirusa za pomocą β-propiolaktonu). W ten sposób wirus staje się nieaktywny i sam w sobie nie stanowi zagrożenia.
  • Rekombinowane szczepionki białkowe, w których bezpośrednio wykorzystuje się jedno z białek zawartych w wirusie (białko Spike lub białko niebieskiego kapsydu odpowiednio dla amerykańskiej szczepionki Novavax i kanadyjskiej MedicaGO).

2.Szczepionki genetyczne

Istnieją dwie różne technologie szczepionek genetycznych

W przeciwieństwie do tradycyjnych szczepionek, są to szczepionki nowej generacji, których technologia nigdy wcześniej nie była wykorzystywana do produkcji szczepionek.

Istnieją dwie technologie:

  • W szczepionkach wykorzystano sekwencję RNA zawierającą kod RNA białka powierzchniowego (białka Spike). Sekwencja ta umożliwia białku wiązanie się z receptorami komórkowymi i wnikanie do wnętrza komórki. Jest to białko prozapalne, ponieważ wywołuje odpowiedź komórek układu odpornościowego (głównie limfocytów).Moderna, Pfizer
  • – Szczepionki wektorów adenowirusowych. W tym przypadku wstrzykiwany jest ludzki lub zwierzęcy wirus (adenowirus), zmodyfikowany za pomocą inżynierii genetycznej tak, aby nie był już patogenny, ale zdolny do wytwarzania białka Spike po wniknięciu do jądra komórki ludzkiej. W odróżnieniu od szczepionek mRNA, szczepionki te zawierają, oprócz kodu genetycznego białka Spike, również wiele DNA innych wirusów. – AstraZeneca , Johnson & Johnson, Sputnik
Działania niepożądane należy odróżnić od powikłań

Szczepienie może wywołać działania niepożądane u co najmniej połowy zaszczepionych pacjentów.

Te skutki uboczne mogą obejmować gorączkę, ból w miejscu wstrzyknięcia, bóle głowy, zmęczenie, alergie itp., które ustępują średnio po 48 do 72 godzinach.

Jednak w niektórych przypadkach powikłania pojawiają się zwykle dwa do sześciu tygodni po drugiej dawce, w zależności od rodzaju szczepionki. Można je uznać raczej za powikłania niż skutki uboczne. Należą do nich na przykład przypadki zakrzepicy i problemy z sercem (zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego).

Według aktualnych danych skuteczność szczepionek Covid jest porównywalna ze starszymi szczepionkami przeciwko niektórym chorobom układu oddechowego, takim jak grypa.

Jednak warianty, rekombinanty, słaba odpowiedź immunologiczna u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym i inne czynniki mogą wpływać na poziom i skuteczność przeciwciał wytwarzanych po szczepieniu.

W rezultacie skuteczność tych szczepionek będzie z konieczności spadać w miarę gromadzenia się mutacji i rekombinacji, co już obserwujemy w przypadku wariantu Delta.

Jeśli pacjent jest narażony na działanie wirusa o wyższym ładunku niż jego układ odpornościowy, do zakażenia dojdzie nawet jeśli osoba jest zaszczepiona.

Skuteczność szczepionki zależy zatem od:

    • ładunku wirusa (ang. viral load l. Charge – ilość cząstek wirusa w jednostce objętości płynu, w którym jest transmitowany), na który narażona jest dana osoba
    • zdolnośći organizmu do reagowania immunologicznego;
    • jakość przeciwciał wytwarzanych w odpowiedzi na białko Spike (z mRNA, DNA, białka rekombinowanego lub inaktywowanego wirusa).

W tym przypadku teoretycznie najskuteczniejsza byłaby szczepionka zawierająca inaktywowany wirus.

To bardzo dobrze wyjaśnia, dlaczego obecne szczepionki są mniej skuteczne wobec wariantów takich jak Delta 1 ( https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/34237773/ )

Tak więc żadna szczepionka nie może być nigdy jednym, ostatecznym rozwiązaniem dla Covid-19.

Nie zapobiega ona wystąpieniu Covid-19 u osoby zaszczepionej po kontakcie z wirusem, zanim szczepionka zacznie działać lub ponieważ szczepionka nie jest w 100% skuteczna.

Świadczą o tym nowe fale epidemii w krajach, które przeprowadziły masowe szczepienia. Wynika to z braku skuteczności szczepionki przeciwko nowym wariantom.(w szczególności delta).

Te nowe ogniska w krajach o wysokim stopniu zaszczepienia wyraźnie pokazują ograniczenia i nieskuteczność i nieefektywność masowych szczepień.

Szybkość rekombinacji i mutacji wirusa coraz bardziej obniża skuteczność szczepionek, dlatego należy położyć większy nacisk na indywidualną strategię postępowania, która odpowiada profilowi każdego pacjenta, wykorzystując środki barierowe, modyfikację stylu życia, dietę, fitoterapię, leki i szczepionki, 2 ( https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7139252/ )

Ostatecznie, szczepionki powinny być rozważane tylko w przypadkach, w których ich skuteczność jest oceniana jako najwyższa (osoby starsze, z nadciśnieniem, otyłe, palacze…), chociaż zawsze należy podejmować decyzję indywidualnie, nawet u tych pacjentów. Jest zatem jasne, że masowe szczepienia są ogromnym błędem, nie ze względu na obawy podsycane przez portale społecznościowe i media (które często są niepotrzebne i oparte na niedokładnych informacjach), ale z dużo poważniejszych powodów związanych ze zdrowiem publicznym (ryzyko rekombinacji, integracji wirusowego DNA z ludzkim DNA, wytwarzanie nieswoistych przeciwciał itp.)

Masowe szczepienia źródłem nowych wariantów?

Jednym z głównych i realnych zagrożeń dla szczepionek mRNA i DNA jest powstawanie nowych rekombinowanych wirusów. Rekombinacja jest naturalnym procesem, w którym dwa lub więcej wirusów wymienia się sekwencjami wirusowego RNA lub DNA, gdy znajdują się w tej samej komórce.

Prowadzi to do powstawania nowych szczepów wirusa.Wiadomo, że koronawirusy charakteryzują się bardzo wysokim poziomem rekombinacji w naturze. Mutują one jednak rzadziej niż inne wirusy (np. grypy).

Wynika to z faktu, że posiadają one mechanizmy korekcji błędów podczas namnażania, co zmniejsza liczbę mutacji w porównaniu z wirusami grypy.

Jest zatem oczywiste, że masowe szczepienia w czasie epidemii zwiększają ryzyko rekombinacji wirusów. Wstrzyknięty mRNA może zatem mieszać się z RNA dzikiego wirusa i w ten sposób powstać rekombinant. Chociaż ryzyko to jest zazwyczaj bardzo małe, wystarczy, że kilka osób rozwinie w swoim organizmie nowy szczep, aby został on przeniesiony na populację. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy jest ona bardzo zaraźliwa.

Jak dotąd niepublikowane dane wskazują, że “wariant angielski” (Alpha) jest w rzeczywistości rekombinantem. Szczepienia nie wydają się być w tej chwili udowodnioną przyczyną tej rekombinacji, ale trudno mieć w tym przypadku 100% pewność. 3 ( https://www.biorxiv.org/content/10.1101/2021.06.24.449840v2 )

Jest prawdopodobne, że niektóre ze znanych wariantów są w rzeczywistości rekombinantami, których powstanie było spowodowane masowymi szczepieniami.

Retranskrypcja białek wirusowych innych niż Spike

Ryzyko to dotyczy wyłącznie szczepionek genetycznych opartych na wektorach adenowirusowych (szczepionki firmy AstraZeneca, Johnson & Johnson czy Sputnik).

Kiedy używany jest wektor wirusowy, ekspresji ulega nie tylko białko Spike, ale także inne sekwencje należące do wektora wirusowego. W wyniku tego dochodzi do produkcji szeregu białek wirusowych, które mogą zaburzać naszą odporność i powodować powikłania, np. zapalne i/lub immunoalergiczne.

Czy wirusowe DNA może wstawić się do ludzkiego DNA?

Szczepionki wektora adenowirusowego mogą wstawiać się do ludzkiego DNA (tj. rekombinować z ludzkim DNA). Problem polega na tym, że jest to całkowicie niekontrolowane. Wstawka może być banalna i bez efektu, ale może też mieć dramatyczne konsekwencje. Badania in vitro i badania na zwierzętach nad wykorzystaniem wektorów adenowirusowych sugerują, że możliwa jest insercja na onkogenach (genach regulujących rozwój nowotworów), co może wywoływać nowotwory bez możliwości powiązania.

Czy obserwowane przypadki zakrzepicy mogły być spowodowane insercją części lub całości wektora adenowirusowego do obszarów DNA odpowiedzialnych za regulację krzepnięcia krwi?

Wiele uzasadnionych pytań, na które obecnie nie znamy odpowiedzi.

Losy białka Spike w naszym organizmie… niezbyt uspokajające!

Po zsyntetyzowaniu białko Spike przechodzi różne etapy dojrzewania, zwane “adaptacjami potranslacyjnymi”.zwanych “adaptacjami potranslacyjnymi”. Postać pierwotna to ta, którą uzyskuje się bezpośrednio po translacji mRNA. Pozostałe formy (drugorzędowe, trzeciorzędowe, czwartorzędowe) są uzyskiwane dzięki tym posttranslacyjnym adaptacjom… które nie są przewidziane w kodzie genetycznym (DNA, mRNA), ale raczej pod wpływem środowiska komórkowego (pH, ciśnienie osmotyczne, poziom niektórych enzymów, itp.)

Jest zatem jasne, że nie można uzyskać takich samych struktur białkowych (białka Spike), jak w przypadku bezpośredniego zakażenia wirusem.

Może to być możliwe tylko w przypadku inaktywowanego szczepu wirusa. Jakie są konsekwencje tego zjawiska?

U niektórych pacjentów dochodzi do wytworzenia nieswoistych przeciwciał, które mogą powodować np. zaburzenia krzepnięcia i potencjalne wystąpienie zakrzepicy.

 

 

Bibliografia

[1]Planas D, Veyer D, Baidaliuk A, et al. Reduced sensitivity of SARS-CoV-2 variant Delta to antibody neutralization. Nature. 2021;596(7871):276-280. doi:10.1038/s41586-021-03777-9

[2]Gasmi A, Noor S, Tippairote T, Dadar M, Menzel A, Bjørklund G. Individual risk management strategy and potential therapeutic options for the COVID-19 pandemic. Clin Immunol. 2020;215:108409. doi:10.1016/j.clim.2020.108409

[3]Phylogenetic network analysis revealed the recombinant origin of the SARS-CoV-2 VOC202012/01 (B.1.1.7) variant first discovered in U.K.Xianfa Xie, &Al

Comment here